1. '...nigdy cisza nie była tak kojąca.'

I giorni

Wiesz jak to jest  pomagając ukochanej osobie, dostając w zamian cierpienie? Czujesz ten ból? Powoli przenika przez każdy nerw, szukając miejsca, gdzie będzie mógł istnieć i niszczyć powoli już zmarnowaną psychikę. Starasz się kontrolować, lecz cierpienie nie pozwala ci być sobą. Ustawia cię na innych bieg, nie potrafisz odróżnić kim jesteś. Szukasz w zakątku swej duszy chodź gram siebie. Gubisz się. Pochłania cię mrok. Dusza zakleszcza się w cieniu. Twój dawny umysł umiera, zastępuje go nowy.  Właśnie stajesz się inną osobą. Osobą, która potrafi zabić bliską osobę bez żadnego współczucia. I nikt ci w tym nie przeszkodzi.

***

Caroline siedziała przy swojej matce, ścierając ręcznikiem z jej twarzy zaschniętą krew. Pojedyncze łzy spływały dziewczynie po policzkach, serce nadal biło w szaleńczym rytmie, a ręce trzęsły się wraz z każdym oddechem. Nie potrafiła się uspokoić. Myśl, że Silas może być gdzieś w pobliżu  bała się jeszcze bardziej. Jak dziecko. Dziecko, które nie potrafiło uratować swej matki. Dziecko, które umiało tylko płakać.

Czuła powoli w sobie, że stacza się na dno. Dawna radość, która kiedyś w niej żyła, zniknęła, nie dawała o sobie znać. Czuła jedynie wszystko to, co może być negatywne. Upadła. Stała się upadłym aniołem, który jedynie prosił o pomoc.

Tuląc do siebie mamę, Caroline powoli ułożyła ją w łóżku i chwyciła za telefon. Chciała w końcu opowiedzieć komuś, co się stało, lecz wiedziała, że bracia Salvatore są zajęci Eleną. Eleną, która ciągle pragnie ją zabić, a ona ciągle pragnie jej pomóc. Wiedziała, że to nie ma żadnego sensu. Dawna Elena zniknęła, a na dziewczyny miejsce wstąpił jakiś potwór bez uczuć i chęci mordu. Nie chciała oszukiwać siebie, dobrze wiedziała, że jakaś jej część chce zabić Elenę. Ale ukrywała to.

Dziewczyna chciała wystukać numer do Stefana, lecz w zabrzmiał dzwonek do drzwi. Znów zaczęła dygotać, ale ruszyła do wyjścia i powoli nacisnęła klamkę. Drzwi cicho zaskrzypiały i w końcu ją zobaczyła. Elena.

-Masz czelność przychodzić do mojego domu po tym, co zrobiłaś?! – krzyknęła Caroline i popchnęła ją mocno przed siebie. Uderzyła bezwładnie o płot i upadła na ziemie nie starając się podnieść.

Elena zaczęła szlochać. Wszystko ją bolało, czuła, że po uderzeniu złamała z kilka kości. Potrzebowała krwi, by znów wstać na nogi, lecz nie miało to dla niej teraz znaczenia. Zasłużyła na to, chodź pragnęła więcej. Chciała w tym momencie umrzeć.

-Bij, Caroline, jedynie na to się nadaję. – szepnęła brązowowłosa i z jękiem przyczołgała się do schodków.  Gdzieś znów pękła kość, ale nie starała się nawet syknąć. Chciała ten cały ból trzymać w sobie.

Jasnowłosa upadła na kolana, tracąc kontrolę nad swoim ciałem. Nie docierało do niej nic. Miała pustkę. Potrafiła tylko wybełkotać:

-To Ty, Elena?

-Tak, wróciłam.

W tej chwili dla obu dziewczyn nigdy cisza nie była tak kojąca. 

***

-Wiesz, że nie musisz tego robić. – szepnęła Elena do blondynki, osuwając się z kanapy. Była wykończona, obolała, smutna. W tej jednej chwili chciałaby wszystkie te złe wspomnienia wrzucić do ognia i patrzyć jak bezlitośnie się palą. Pragnęła tego widoku. Pragnęła ciszy. Potrzebowała wybaczenia, lecz nie prosiła o to.

Caroline spojrzała na dziewczynę. Czuła złość, ale nie potrafiła nic powiedzieć. Jak naprawdę jest. Jak trudno będzie wszystko od nowa odbudowywać. Jedynie co mogła zrobić w tej chwili, to przytulić swoją przyjaciółkę i w ciszy wybaczyć. Płakała gorzkimi łzami, które spływały po rozgrzanych policzkach. Ukazała słabość, ukazała jak bardzo kruchą jest osobą. Lecz nie musiała już nic ukrywać. Mogła stać się wolna.

-Będzie wszystko dobrze. – powiedziała Caroline do ucha Eleny, ale i też w duchu do siebie samej. Cały ciężar tej trudnej sytuacji, zniknął, opadł. Mogła oddychać.

-Pojedźmy do Stefana i Damona, muszą cię postawić na nogi. – blondynka uśmiechnęła się pocieszająco. Elena skinęła tylko głową i dzięki pomocy Caroline, były już samochodzie. Jedynie co teraz pragnęły to bezpieczeństwo.

***

-Śpi, dostała wystarczająco krwi, by kości znów się zrosły. – powiedział Damon, wchodząc do salonu i chwytając na szklankę z Burbonem. Usadowił się między Caroline i Stefanem i w ciszy sączył alkohol. 

Czuł się dobrze. W porównaniu do poprzednich dni to tak, czuł się dobrze, idealnie. Chaos w jego głowie ustał. Mógł znów pić Burbon przy tym nie martwiąc się o nic. Czuł beztroskę, chodź wiedział, że niedługo będzie musiał wszystko to porzucić. Ale radość nie dawała mu spokoju. Rozchodziła się po całym ciele, trafiała w każdy nerw. Poczuł ciepło w sercu, poczuł, że znowu ma szansę. Na Elenę.

Rozmyślenia Damona  przerwał dźwięk przychodzącego powiadomienia. Bracia spojrzeli obydwoje na telefon Caroline, a ta ze zdziwieniem zerknęła na ekran.

-Ktoś nagrał mi się na pocztę głosową. Dwa dni temu. – chwyciła komórkę i poszła na taras przed dom.  Bez zastanowienia wcisnęła przycisk i przyłożyła telefon do ucha.

-Caroline, stoję w jednym z moich ulubionych miejsc na świecie, otoczony przez jedzenie, muzykę, kulturę, sztukę i jedyne o czym myślę to jak bardzo chciałbym ci to pokazać. Może kiedyś mi na to pozwolisz.